Hayır. burada olmanın güzel olacağını düşündüm, hepsi bu.
Devam et. Sorun değil.
Öğleden sonra görüşürüz.
Söz veriyorum bu asmaları daha önce iç budanmadığı şekilde budayacağım.
O dal için üzgünüm. Üstünde çok elma vardı.
O dalı kesmem gerekirdi ama çok aç gözlüyüm.
Ailenin doyurmak için aç gözlüsün?
Benden neden hoşlanmıyorsun?
Bunu bana neden soruyorsun?
Sana yaklaştığım zaman benden uzaklaşıyorsun.
- Bu doğru değil. - Evet doğru.
Birbirimize yakın olmamız gerekirken uzak duruyorsun.
Sana dokunmama izin vermezsen ne yapacağımı nasıl gösterebilirim?
Beni öpmeye kalktın.
Vera elmalarla asla ilgilenmedi. Meyve bahçesinden nefret eder.
İlk kez elmalardan anlayan biriyle karşılaşıyorum.
Affedersin. Bu beni çok mutlu etti.
Önemli değil.
Hayır, önemli. Elmalar senin sözcüklerinle farklı bir anlam kazanıyor.
Benim zevklerimi paylaşmıyorsan...
Paylaşıyorum.
Vera yere düşmek üzere olan elmaları toplamamı ister.
Bazı şeyler zaman alır. Bu sevgidir.
Neye ihtiyaçları olduğunu görüp bu ihtiyaçlarına saygı duymalısın.
Bunu anlayacak biri varsa o da sensin.En azından öyle düşündüm.
Bunu anlıyorum.
Ama sana yaklaştığımda kaçıyorsun.
- Neden beni öyle görüyorsun? - Seni öyle görmüyorum.
Hemen üzülme.
Senden şüphelendiysem özür dilerim. Bir daha olmayacak.
Söz veriyorum.
Yerinde olsam bu sözü vermezdim.
Beni başından savdığında aklıma bir şey gelmişti.
Ve bundan utandım. Benden nefret edeceğini düşünmüştüm.
Senden asla nefret edemem.
Ne?
Chuck, sana haksızlık yaptım. Bana kızmakta çok haklısın.
Senş kapana kıstırmayı düşündüm.
Bana saygı duyman için şantaj yapmayı düşündüm.
Bu kadarı senin için çok fazla öyle değil mi?
Burada gerçekten yalnızsın değil mi?
Seni teselli edecek kimsen yok. Beni bağışlamanı diliyorum.
Hala dost muyuz?
- Affedersin. Uyuyor muydun? - Hayır.
- Gitmemi ister misin? - Hayır, sadece dinleniyordum.
Kimsenin yardıma ihtiyacı olmadığını düşünüyorum da, yapacak ne çok iş varmış.
Jason her zaman kucağımda oturmak istiyor.
Bence harika bir iş yapıyorsun.
Bize çok şey verdin. Bay McKay ne diyordu...
Tam zamanında geldin. Tam zamanında geldin.
Bugün ellerini dizime koymaya çalıştı.
Nede olsa gözleri görmüyor. Yanlışlıkla olmuştur.
Ma Ginger o patikayı kullandığım için bana çok kızdı.
Güzel. Bana da çok kızar.
Bu da artık bizden biri olduğunu gösteriyor.
Bunu şimdi görebiliyorsun değil mi?
Bak ne diyeceğim. 2 dakika uyuyacağım.
Ya uyumanı istemiyorsam?
Bu gece başka seçeneğin olduğunu sanmıyorum.
Seni seviyorum Grace.
Beni sevmene sevindim. Ben de seni seviyorum.
Hayır. Seninle olmadığımda seni özlüyorum.
Bu şekilde yalnız olduğumuzda bile seni özlüyorum.
Sana daha yakın olmayı, sana dokunmayı özlüyorum.
Önümüzde uzun bir hayat var.
Senin en sevdiğim yanın benden hiçbir şey istememen.
Bu yüzden birlikte olabiliriz.
Evet.
Özlemek bunu daha da güzelleştiriyor.
Sözlerin için teşekkür ederim.
Bir şey değil.
Ayakkabılarını çıkarmak ister misin?
Jason, burada ne arıyorsun? Bu yanlış.
Bu sözcükler farklı bir anlama gelmeli.
Kes artık.
Demek sözcükleri böyle kullanıyorsun.
Bu iyi bir gün sayılmaz. Herkes gitse iyi olur.
Jason dışında herkes. Jason, seninle yalnız konuşmak istiyorum.
Ne var? Neler oluyor?
Çok kötü biri olabilirim. Eminim babam sana söylemiştir.
Bence bunun başka bir nedeni var.
Seni her zaman kucağıma almak isterdim, ama yapamam. Diğerleri buradayken olmaz.
Biri bunu yapamadığında başkasının da yapmasını istemez.
Bunu da nereden çıkardın?
Bayan Henson böyle söylüyor.
Evet, bu doğru.
Sanırım kucağında oturmama artık neden izin vermediğini biliyorum.
- Neden? - Çünkü artık büyüdüm.
Hadi. Kendine göre nedenlerin olduğuna eminim.
Başkaları için de artık büyüdüm. bebek Achilles için bile.
O kadar narinki kavga bile edemez.
- Bu doğru değil. - Hayır, doğru.
Böyle olacağını biliyordum.
Güzel bir şaplağı hak ediyorum.
Ne? Sana vurmalı mıyım? Bunu yapmayacağım.
Annen fiziksel disipline inanmıyor. Sana vurmayacağım.
Biliyorum. Bana vurduğunu bilse buna çok kızardı.
Bunu yapmayacağım dedim.
Senden yana olması iyi değil mi? Tersi olsa çok kötü olurdu.
Ben olduğum gibiyim. Bu kasabada oturanlar bundan hoşlanmıyorsa...
...o zaman yapabileceğim bir şey yok.
Cezalandırılmam gerektiğini hissediyorum.
Bana şaplak atmazsan kendime saygım kalmayacak.
Bunu eğlenceli bulman umurumda bile değil.
Sana vurmayacağım Jason.
O halde Ma eve geldiğinde bana vurduğunu söylemem gerekebilir.
Ama bunu yapmayacağımı söyledim!
Ma benim sözüme inanacaktır.
Bana o şaplağı atarsan bunu kimse bilmeyecek.
Kes artık. Ondan uzak dur.
Beşiğini salladım. Benim hatam değildi.
Ona dokunma. O beşikten uzak dur.
Kes artık Jason. Kes şunu!
Buraya gel. Buraya gel.
- İşte. - Çok acıtmadı.
Acıtmalıydı yoksa ceza olmaz.
- Pekala. - Daha sert.
Pekala. Bu kadar yeterli.
Bu kadar ceza yeterli.
Belki de köşeye gidip orada utanarak durmalıyım.
Umurumda değil. Köşede dur. Ne yaparsan yap.
Hey, işte babam!
Erken geldi. Umarım bir aksilik çıkmamıştır.
Dogville konumu gereği kaprisli fırtınalara karşı korunmasız bir yerdi.
Grace de kendini korunmasız bırakmıştı.
Cennet bahçesinde yere düşmüş bir elma gibi çaresiz durumdaydı.
O kadar şişkin bir elmaydı ki neredeyse suyu akacaktı.
Polis bir kez daha Dogville'e gelmişti.
Martha'nın çanları karıştırdığını söyleyecektim ama unutmuşum.
Kanyon yolunu çoktan geçtiler.
Diğer arabadaki adam Federal soruşturma bürosundan.
- Unuttun! - Evet.
Şu sıralar elmalarla uğraşıyoruz.
FBl mı?
Son altı ayda gördüklerimle yakından ilgilendiler.
Kayıp ilanıyla ilgili ne bildiğimi sordular.
Bu civarda kamp yapan birini görüp görmediğimi sordular.
O kadının neler yapabileceğini sadece Tanrı bilir.
O kadın hiçbir suç işleyemez.
Bunu sen söylüyorsun. Ama yasalar böyle söylemiyor.
Benim de onlar gibi düşündüğümü söylemeliyim.
Onlara ne söyledin?
Son günlerde ormanda bir şeyler gördüğümü söyledim.
Bir kumaş parçası gördüm dedim.
Tom'un kaybettiği eski bir şapka olduğu ortaya çıktı.
- Ama bu mümkün değil. - Chuck.. ver şunu.
Pahalı. Üstünde adının baş harfleri yazılı.
Sanırım bundan da sonuç çıkaracaklar.
Polise, bu kumaş parçasını bulmamın çok zaman almadığını söyledim.
Polis kapımızı çalmadan önce on belki de on beş dakikamız var.
Ben olsam kaçmaya kalkmazdım. Seni mutlaka görürler.
Neden kaçmaya kalkayım?
Bağırmaya da kalkmazdım.
Bunu neden yapayım?
Burada olmanı isteyen ben değildim.
Sen burası için fazla güzel ve narinsin.
Senin için önemli olduğum hissine kapılmamı sağladın.
Bu senin hatandı. Saygı duymana ihtiyacım vardı Grace.
- Benim saygımı kazandın. - Senin saygını istiyorum.
Yapma...
Bu yanlış.
Çiçekleri bahardan önce tomurcuk vermeye zorluyorsam seni de...
Lütfen...
Kes artık. Lütfen.. Lütfen... Lütfen yapma!
Lütfen! Lütfen...
Lütfen bana bak. Benimle konuş.
Biz arkadaşız. Sen ve benim ailem...
Kes artık.
Grace'i gördün mü?
Benim evimde.
- Meşgul mü? - Artık değil. İçeri gir.
Grace, bir kez daha Dogville halkının yardımıyla takipçilerinden kaçmıştı.
Herkes onu gizlemişti. Buna Chuck da dahildi.
Büyük olasılıkla Tom'un şapkasından şüphelenmişlerdi.
O akşam Tom bir şeyler olduğunu sezinlemişti.
Ama daha ileri gitmeden ve Grace'in rahatlamasını sağlamadan...
...önce uzun süre yalvarması gerekmişti.
- Onunla yüzleşmeliyim. - Hayır.
- Başka seçeneğim yok. - Hayır.
- Sana yaptığını kimse kabul edemez. - Bunu yapmanı istemiyorum.
Buraya kafamın içinde aptalca ön yargılarla gelmiştim.
O güçlü biri değil Tom.
Güçlü görünüyor ama güçlü değil.
Seni buradan çıkarmanın bir yolunu arayacağım.
Yazın sonu gelmişti. Elm Street'teki ağaçlarda yaşayan...
...sincaplar çocukların ayakları arasında dolaşıp oyun oynuyorlardı.
Elm Street'in var olmayan kara ağaçlarını arıyorlardı.
Sıcaklık asmaların arasındaki toprağı taşa dönüştürmüştü. Grace'in şikayeti yoktu.
Kendisini tamamen işine vermişti.
Parmaklarının arasında bir şey olduğunu görmek güzel.
Hey, Liz! Hey, Vera!
Dikkat et Grace. Vera dört gündür senin peşinde.
Neden söz ediyorsun?
Bana söylemeyeceğini mi sandın?
Kim?
Jason'a vurmuşsun.
Vurdum.
Böyle bir şeyi nasıl yaparsın?
Tuhaf geleceğini biliyorum ama bunu kendisi istedi.
Bu doğru true, Vera. Bunu her zaman ister.
Bunu uzun zaman önce benim yapmam gerekirdi.
- Liz! - Bu senin hatan. Onu şımarttın.
Onu çok sevdiğini biliyorum Vera. Ben de seviyorum.
Bir daha olmayacak. Gerçekten olmayacak.
Olmayacağını biliyorum. Çünkü bir daha sizi yalnız bırakmayacağım.
Bu her çocuk için fazla tehlikeli.
Artık yoruldum.
Belki pek çok insan gibi geceleri uyumayı denemelisin.
Geceleri uyumak mı?
Martha Tom Edison'ın bu sabah gizlice kulübenden çıktığını görmüş.
Grace, o aptal çocukla ilgili benden hiçbir şey duymayacaksın.
Tom'un meraklı gözlerini benim eteklerimden uzaklaştırdığın için de teşekkür ederim.
Ama öte yandan, daha farklı davranmanı beklerdim.
Ama peşinde olduğun kişi o çocuksa,...
...Dogville gibi bir yerde rahat edeceğinden eminim.
- Peşinde olduğum şey o değil Liz. - Sahi mi?
Piknikte onun elini tuttuğunu gördük. Bu flört sayılmaz mı?
Evet.. Belki de flört ediyordum.
Ertesi gün hava değişmişti. Dağlardan aşağı doğru bir sis inmişti.
Gün batımı görülmüyordu ama McKay yine de onunla oturmanın iyi olacağını düşünmüştü.
Jack McKay'in yanına defalarca oturmuştu.
Ama onlar arasındaki mesafeyi anlayacak durumda değildi.
Tam tersine parmakları onun genç vücudunda dolaşmaya başlamıştı.
ve şimdi olmaması gereken yerde öylece kala kalmıştı.
Meyve bahçesinde bir saat geçmişti. Hasat zamanı yaklaşıyordu.
Ve Grace Chuck'la saygı konusunu tartışmaktan uzun zaman önce vazgeçmişti.
Meyvelerin cinsel zevkleri arttırığına inanılıyordu.
Grace'in yanından isteksiz şekilde ayrılsa da,Tom sık sık etrafı dolaşıyordu.
Bu sorundan uzaklaşmaya çalışırken düşüncelerini tamamen yitirmişti.
Grace istediği heykeli alacak parayı sonunda biriktirmişti.
Birlikte Ma Ginger'ın vitrinindeki son heykelciği almaya gitmişlerdi.
Ne var?
- Hiçbir şey. - Polis yine kanyon yolunda mı?
Hayır. Sadece konuşuyoruz.
Yine kanyıon yolundan söz etmen tuhaf değil mi?
- Bu sabah oradaydı. - Evet.
- Kiliseden eve dönerken.... - Yürürken çok şey görüyorsun.
Arabayla giderken o elma bahçesini asla göremezsin.
Sadece kanyon yolunda bir nokta olarak görürsün.
- Orayı bilior musun, Martha? - Evet, biliyorum.
BU sabah manzaranın tadını çıkarmak için orada durdun mu?
Hasat zamanı. Orası da meyve bahçesi.
Eskiler iyi bir hasadı her zaman severdi.
Ürün bereketli olmalı. Erotizmden söz etmiyorum bile.
Ama bunu bana sorman ne aptalca. Çünkü bunu yaptığını söylemiştin.
Seni görmüş Grace..
Seni görmüş..
O kırık dalların arasından...
Chuck'la...
Onunla ilk kez birlikte olmadığını söyledi.
Bana daha önce söylememiş çünkü duygularımın incinmesini istememiş.
O ilkel ve cahil bir adamdır.
Ama sadık ve iyi kalplidir.
Kocamdan ne istiyorsun?
Kocandan ya da bir başkasından hiçbir şey istemiyorum.
Tom'la piknikte el ele tutuşmana ne diyeceksin?
O farklı. Tom'dan hoşlanıyorum.
Ama Chuck'tan hoşlanmıyorsun.
Liz ve Martha benden yana. Sana bir ders vermem gerekecek.
Eğitime inanırım.
Vera!
Hayır. Suçluyu suçu işlemeden yok etmeye inanırım.
Vera.. Çocuklara nasıl öğrettiğimi unutma.
- Ne? - Ne kadar mutlu olduğunuzu unutma...
- Neyi öğrettin? - Acılara katlanma doktrinini.
Ve sonunda bunu anladılar.
Pekala. Bu sefer merhametli olacağım.
Önce iki heykelciğini kıracağım.
O zaman gözyaşlarını tutarak acılara katlanma doktrinini gösterirsen...
...duracağım. Bunu anladın mı?
Grace hayatı boyunca duygularını saklamayı bilmiş biriydi.
Şimdi kendisini kontrol etmekte zorlandığına inanamıyordu.
Ama yere çarpıp parçalanan porselen, parçalara ayrılan insan dokusu gibiydi.
Bu heykelcikler onunla bu kasaba arasındaki bağ gibiydi.
Her şeye rağmen çektiği acıların değerli bir şey yarattığının kanıtıydu.
Grace kendini daha fazla kontrol edemedi.
Çocukluğundan beri ilk kez ağladı.
Grace aynı gece Tom'u görmeye gitti. Onun öğüdüne uyup kasabadan ayrılacağını söyledi.
Tom, bu kaçışın başarılı olması için üçüncü bir kişinin gerekeceğini düşünmüştü.
Ben'in bu iş için uygun olacağına karar verdiler.
Ama bunun için paraya gereksinimleri olacaktı.
Tom, Ben ve kamyoneti için 1o doların yeterli olacağını düşünmüştü.
- Ama on dolarımız yok ki. - Hayır. Borç alacağız.
- Kimden? - Babamdan.
Ecza dolabında 10 dolardan fazla var.
Sabah onunla konuşup borç isterim.
Ama Ben'le de konuşmalısın...
Hafta sonu beş parasız kalır.
Babana borcumu ödeyeceğimi söyle.
Elbette.
Teşekkür ederim.
Beni her zaman kurtarıyorsun.
Benim için orada olacağına inanamıyorum.
İyi geceler...
Biraz uyumalısın.
Grace ertesi sabah Ben'i görmeye gitti.
Grace Ben'e dün geceki planlarından söz etti.
Ben buna hemen itiraz etmedi.
Kasabalı olanları fark edince başının belaya gireceğini biliyordu.
Belki de Grace hayatlarından çıktığı için hepsi de rahatlayacaktı.
Ama Grace bundan pek emin değildi.
Ben onu götürmeyi kabul etti. Başkalarının zor durumundan yararlanmaktan hoşlanmazdı.
- Başkalarının zor durumundan faydalanamam. - Hayır...
Ben'in 10 dolara cehennem kapısından geçip geri dönmesi gerekiyordu.
Yakalanırsa Grace gibi o da suçlanabilirdi.
O gün her türden kargo taşıyordu.
Grace elmaların arasına saklanacaktı.
Elma toplama sezonu olduğundan zamanlama mükemmeldi.
Elmalarla Grace'in gitme zamanı gelmişti.
Grace, neredeydin?
Koroda şarkı söylerken senin gibi disiplisiz olsaydım kırbaç yerdim.
Hadi devam et.
Özür dilerim Olivia. Ben'le bir şey konuşmam gerekiyordu.
June patlamak üzere.
Senin de bildiğin gibi kendi kabını kullanamaz.
Ona göre değil. Çünkü kırılmış. Tek başına da yapamaz.
O akşam Tom, Grace'e olan hislerini dışa vurmanın iyi olacağını düşündü.
Ona duygusal bir şekilde yaklaşmayı denedi.
Ama her şeyin bir zamanı var. yazın tohum atıp kışın ürün alamazsın.
Bu doğru. Ama seni seviyorum.
- Biliyorum. - Sen de beni seviyorsun.
Aşkta ve özgürlükte yine birlikte olacağız.
Kesinlikle.
Seni istemekten utanmamalıyım değil mi? Utanacak bir şeyim kalmadı.
Hayır...
- Hayır. - Hayır. Birbirimizi istememiz güzel.
- Ama bu şekilde değil. - Hayır.
Bu doğru değil.
Ertesi sabah, Grace kimseye görünmeden Ben'in yanına gitmek istedi.
Görünüşe bakılırsa bütün kasaba halkı Grace'le birlike kalkmıştı.
- Grace! - Evet Vera..
Çocuğuma vurduğun için bana çalışmaktan kurtulacağını sanıyorsan yanılıyorsun.
Neden planladığımız gibi işine gelmiyorsun?
Sana kimseye zarar veremeyeceğin bir iş bulacağız.
- Saat on ikide? - Evet.
Neden şahsi eşyalarını da yanında götürüyorsun?
Onları kaybetmekten mi korkuyorsun?
Grace, Ben bugün elma götürecek. Yani camları yükleyemeyiz.
Ama o zaman boştasın demektir. Babam geçen seferki yükü boşaltmanı istiyor.
Belki sen o işi daha iyi yapabilirsin.
Bu eski şey senin gözünde değerli olmayabilir ama burası Dogville.
Bizler zengin değiliz.
Ellerin kızarırsa ellerine sürebileceğin bir ilacım var.
- Grace! - Oh, Martha..
Bu merdivenleri yeniden yıkamamız gerekecek.
Kapının altına kadar kirlenmiş. Kapıyı açamıyorum.
Neredeydin? Hasat zamanı yılın en kutsal zamanıdır.
Bunu daha önce hiç duymamış gibisin.
Birazdan orada olacağım Chuck. Sandıkları aşağı indireceğim.
Güzel.
Grace garaja doğru ilerlerken kasabadan ayrılmakla...
...ilgili verdiği karara gitgide daha çok seviniyordu.
Hiçbir şeye ihtiyacı olmayan insanlar için Dogville'de biraz fazla iş vardı.
Bundan sonra bu işleri onların yapması gerekecekti.
Evet Grace, bunu söylemek istemezdim ama parasını önden alabilir miyim diyecektim.
Nakliye sektöründe her zaman böyle yapılır.
Yükü götürdükten sonra fazla pazarlık şansın kalmaz. Anlıyor musun?
Elbette. İşte paran.
Elbette bu profesyonel bir iş değil.
- Dışarı çıkma... - Pekala Ben.
Ben şimdi diyene kadar.
Kanyon yolu yılan gibi kıvrılarak vadinin aşağı kesimine uzanıyordu.
Kasaba ve onun gürültüsü giderek uzaklaşıp belirsizleşiyordu.
- Bir şey mi oldu? - Evet.
Önümüzde çok sayıda polis var.
Bunu beklemiyordum.
Sandığımdan daha tehlikeli. Geri dönmemiz gerekecek.
Hayır. Bunu yapamayız.
Sadece...
Yanımda resmi nakliye belgeleri olsaydı işimiz çok daha kolay olurdu ama...
Ama parasını ödedim.
Evet ama nakliye işinde tehlikeli kargo taşımanın ücreti yüksektir.
Buna emniyet zammı deniyor.
Bu normal bir iş olsaydı, senden sadece normal ücreti alırdım.
Ama Ben, benim başka param yok.
O zaman durum çok kötü.
Bunu sen söylemiştin. Hayatımda zevk alacağım fazla şey yok.
Bildiğin gibi haftada bir kez Bayan Laura'ya gidiyorum.
Ve bunda utanılacak bir yan görmüyorum.
Bu gece yine oraya gidecektim...
Ve bu da bana paraya mal olacak.
Demek istediğim senden...
...talep ettiğim miktara mal olmasa bile bana yine de...
...bir miktar paraya mal olacak.
Hayır Ben... Lütfen yapma.
Kişisel bir şey değil Grace. Sadece...
Bana olan borcunu almalıyım hepsi bu.
Başka seçeneğim yok.
Bu şekilde geriye dönemem.
Georgetown meydanına park ettik. Kilisenin hemen yanına.
Sesini yükseltmesen iyi olur.
Hayır Ben...
Bu gurur duyduğum bir şey değil Grace. Bu şekilde düşünme.
Grace bu uzun yolculukta uyuya kalmıştı. Sağlığı iyi olduğu için buna dayanmıştı.
Cömert Tanrı ona geleceği görebilme yeteneğini bağışlamıştı.
Ve geleceği görüyordu.
Kamyonet gidecekleri yere yaklaştığında yavaşlarken onun bilinci de yerine gelmişti.
Ne kadar uyuduğunu bilmiyordu.
Tek bildiği günün ışıklarını yeniden gördüğü için mutluluk duymasıydı.
Sonra bir köpek sesi duydu.
Elmalara olan düşkünlüğün inanılır gibi değil.
Elmaları zedelemişsin.
Dün gece misyon evinde bir toplantımız vardı.
Kaçmayı deneyebileceğini söylemişlerdi.
Sonra kamyonete saklandığını fark ettim.
Seni Dogville'e getirmekten başka seçeneğim yoktu.
Nakliye işinde fazla riske girmeyiz.
İlk kaçış denemesinin Grace'e fazla faydası olmamıştı.
Bir önceki akşam kasaba halkı bunun için toplanmıştı.
Tom Edison Senior ecza dolabından bir miktar para çalındığını söylemiş...
...Grace'ten şüpheleniyorum demişti.
''Kaçmayı planladığı açık bunun için paraya ihtiyacı var'' diye devam etmişti.
Grace bu suçlamalar karşısında sessiz kalmayı yeğlemişti.
Ve sonra Bil, mühendislik becerisini göz kamaştırıcı bir şekilde kullanmıştı.
Onun kaçmasını önlemek için bir tür mekanizma geliştirmişti.
Çok güzel olmayabilir ama oldukça etkili bir mekanizmadır demişti.
Grace, bunu yapmak istemiyoruz.
Kendimizi korumak için fazla seçeneğimiz yok.
Şimdi hareket eder misin? Hareket etmeyi dene.
İşe yarıyor.
Sadece yer seviyesinde dolaşacağı daha ağır olanını yapmamız gerekecek.
Ve yer seviyesi de bu kasaba.
Şimdi gidebilir miyim?
Evime nasıl gireceğimi düşünmem gerekiyor.
Ya da kapı önünde uyumak da cezamın bir parçası mı?
Hayır Grace.
Bunu bir ceza gibi görme. Kesinlikle.
Bill, yatağına gidip uyumanı sağlayacak kadar uzun bir zincir yaptı.
Grace, saat altı.
Evet Bayan Henson.
Babamın beni azarlaması riskini göze alamam.
Ama parayı benim aldığımı sanıyorlar.
Çünkü onlara öyle söyledim.
Ne dedin?
Önce benden şüphelendiler. Ama parayı senin aldığını söyledim.
Çünkü ecza dolabını kullanan sendin.
Neden?
Çünkü burada seni düşünen benim.
Seni buradan çıkarmak için başka çaremiz yoktu.
Birbirimize ne kadar yakın olduğumuzu hiç bilmeyecekler.
Sana yardım etmeye çalıştığımı bilmeyecekler.
Parayı benim aldığımı bilselerdi şimdi seninle konuşuyor olamazdım.
Lütfen ortadan kaybolma Tom.
Sana ihtiyacım var.
Bu işi ben hallederim.
Sonbaharın geldiği, ağaçların yaprak döktüğü bu günlerde Grace yaptığından gurur duyuyordu.
Ama burada insanlar için tehlikeli olan hayvanlar gibi yaşıyordu.
Burada vücudu her işe otomatik olarak tepki veriyordu.
Artık acılarını fazla yansıtmıyordu.
Hastalığın tüm vücudunu sarmasını bekleyen bir hasta gibiydi.
Ve şimdi Vera, Chuck'la Grace'e olan ilgisiyle ilgili kanıtı bulmuştu.
Bu kadın onun için her zamankinden daha tehlikeliydi.
Grace'in Dogville'deki arkadaşları da onun gibi düşünüyordu.
Kasabanın erkekleri cinsel ihtiyaçlarını gidermek için şimdi Grace'i ziyaret ediyordu.
Çanı çalma görevi artık çocuklara kalmıştı.
Her seferinde Martha'nın aklı biraz daha karışıyordu.
Ama artık işler herkes için kolaylaşmıştı.
Erkeklerin yatakta artık sır saklaması gerekmiyordu.
Çünkü cinselliğe karşı koyacak durumda değillerdi.
Aslına bakılırsa bu yaptıklarından bir bakıma utanıyorlardı.
Ama hepsi buydu.
Tom her şeyi görmüştü.
Erkeklerin Grace'i ziyarti ona acı veriyordu.
Ama ona elinden gelen her tür desteği veriyordu.
Grace rüzgarla örümcek ağlarına takılmış küçük bir böcek gibiydi.
Tom!
Yapmaya çalıştığım her iş ters gitti.
Aradığım cevapları bulamadım.
Bir gün aradığın cevapları bulacaksın. Sen zeki birisin.
- Onları kışkırttık. - Ben olsam endişe etmezdim.
Onları kışkırttık. Şimdi kendimizi kışkırtmanın zamanı geldi.
Ne demek istiyorsun?
Bize güvenebileceklerini göstermeliyiz.
Her şey bir toplantıyla başladı ve bir toplantıyla bitmesi çok mantıklı.
Sen konuş. Seni dinlerler. Sana hayır diyemezler.
- Ne söyleyeceğim? - Her şeyi. Her şeyi söyleyeceksin.
- Her şeyi mi? - Evet. Gerçeği.
Birbirimizle ve onlarla ilgili gerçeği.
Bunu duymak isteyeceklerini sanmam.
Biliyorum. İlaç sözcüğünü duymak istemeyen bir çocuk gibi.
Önce reddedecekler. Ama sonra bunun kendi iyilikleri için olduğunu anlayacaklar.
Öfkeni kusma. Onları kışkırtma.
Beni dinleyen çıkarsa, bunu yaparım Grace.
Bu adaletsizliğin tek kurbanının sen olduğunu görecekler.
Geriye, bağışlamak için bir adım atmak kalacak.
Çok düşünüyorsun, Tom Edison.
Mükemmel bir plan olduğuna eminim.
Bağışlamak misyon evinde öğretilmiş bir şeyse, bunu çok iyi gizlemişlerdi.
Tom için oraya gitmek kolay değildi.
Suçu işleyenler sonuçlarından her gün biraz daha uzaklaşıyorlardı.
Sanki ciladan sonra hassaslaşan Henson'ın camları gibiydilr.
Ama biri gelirse diğerleri de onun peşinden gelebilirdi.
Böylece kimse kimsenin arkasından konuşmazdı.
Tom, Grace için yapacağı konuşmayı hazırladı.
Bu konuşmadan sonra onu ya kurtaracak ya da daha çok batıracaktı.
Grace bu sırada Elm Street'teki misyon evindeydi.
Sonbaharın ilk kar fırtınası kasabayı kucaklamıştı.
Kar taneleri sanki kasaba kadar eskiymiş gibi eski binaların çatılarında dolaşıyordu.
Dallarda oyun oynuyor elma ağaçlarının aralarında uçuşuyorlardı.
Ama hasat sona ermişti ve nakliye sektörü malı pazara ulaştırmıştı.
Fiyatların çok düşük olmasına rağmen.
Grace hikayesini açık bir şekilde anlattı.
Herkesin anlayacağı bir dille anlattı.
Konuşmasını bitirdiğinde dışarıdaki kar fırtınası da dinmişti.
Geride Dogville'i beyaz bir battaniye gibi örtek kar tabakası bırakarak gitmişti.
Pek iyi olduğunu sanmıyorum.
Çok iyiydin.
Kar bu yıl erken gelmişti. Belki de fazla erken.
Kışın görevini sonbahar yapmıştı.
Tom etrafına bakındı. Endişeliydi.
Vera''nın dişleri kenetlenmişti. İlk o konuşacaktı.
Bunlar sadece yalan.
Evet Tom. Bu söyledikleriniz olmadı. Buna ben de kasabalılar da şahit.
Ben doktorum. Hasta olup olmadığımı bir başkasının söylemesi gerekmiyor.
Kendi adına ne söyleyeceksin Tom?
Belki kenara çekilmenin zamanı gelmiştir.
Bizimle misiniz bize karşı mısınız?
Liz haklı. Tom'a fazla hoşgörülü davrandık.
Söylemek zorundayım Tom. Bu kızı savunmakta zorlanıyorum.
Senin de yardımınla bunun bir kaza olduğunu düşünmeyi yeğlerim.
Farkında olmadan bu kasaba için bir sorun kaynağına dönüştü.
Gitmesi lazım. Ondan nasıl kurtulacağız Tom?
Bunu nasıl yapacağız?
Onu buraya sen getirdin. Ondan nasıl kurtulacağımızı da sen bul.
Tabi kimseyi suçlayıp yalan söylemeden.
Beni dinlemenizi istedim.
Buraya kendinizi savunmaya gelmişsiniz.
Üzgünüm. Arkadaşlarımın bu şekilde davrandıklarını...
...görmek beni hayal kırıklığına uğrattı.
Planın pek iyi işlemedi değil mi?
- Başka bir plan mı düşüneceksin? - Hayır.
Söz veriyorum artık plan yok.
Seninle onlar arasında seçim yapmamı istediler.
Böyle bir günde bu zor değil. Seni seviyorum.
Daha güçlü olabilirsin. Ama paylaştığımız idealler var.
Çok yorgunsun. Biraz uzan.
Seçimimi yaptım Grace. Seni seçtim.
Şimdi beklediğimiz an geldi.
Dogville'den gitmekte özgürüz.
Haklısın. Şimdi sevişmemiz daha kolay olacak.
Bizi her an öldürebilirler. Mükemmel bir son olurdu.
Biliyorum. Seni seviyorum.
Bu çok güzel olurdu ama...
Aşkımız açısından bu tamamen yanlış.
Özgür bir ortamda tanışmalıydık.
Üşümüşsün Grace.
Herkesi reddettim. Senin iyiliğin için.
İdeallerin için biraz acı çekmeye değmez mi?
Bu kasabada benim dışımda herkes sana sahip oldu.
Oysa bizim sevişmemiz gerekirdi.
Sevgili Tom.
İstersen bana sahip olabilirsin.
Sadece diğerlerinin yaptığını yap.
Beni tehdit et.
Beni polise vereceğini söyle. Ya da gansterlere. Sana söz veriyorum...
...o zaman benden ne istersen alabilirsin.
Sana güveniyorum.
Ama belki sen kendine güvenmiyorsun.
Belki sen de zorla diğerlerine katıldın.
Belki bu yüzden bu kadar üzgünsün.
Ben sadece sana yardım etmek istedim.
İnsan olmaktan bu kadar çok korkuyor musun diye soracaktım.
Hayır, bundan korkmuyorum. En azından şimdilik.
Güzel.
Bırakalım yarın yeni umutlar getirsin.
Kendinden şüphelenmen suç değil Tom..
Ama şüphelenmemen harika bir şey.
Gerisini bulamadım.
Belki bir kaç dakikalığına dışarı çıksam iyi olacak.
Biraz yürüyüş yap. Bilmiyorum.
Hepsini sistemimden atmalıyım.
Sokaklarda dolaşmalıyım.
Vadinin içinden geçip ormanda dolaşan rüzgarın sesini dinle.
Hepsi bu.
Sen biraz uyu...
Sen biraz uyu. Ben birazdan dönerim.
Elbette tüm bunlar saçmaydı.
İdeallerle gerçekleri birbirinden ayırabilecek biri varsa o da oydu.
Nede olsa onun işi buydu. Ahlaki konular onun uzmanlık alanıydı.
Kendi saflığından şüphelenmesi kendisini küçük hissetmesinin nedeniydi.
Tom kızgındı.
Hepsinden öte kızgınlığının sebebini keşfetmişti.
Sebebi haksız yere suçlanması değildi.
Sebebi suçlamaların doğru olmasıydı.
Öfkesi en kötü duygularını dışa vurmasına neden olmuştu.
Bu genç filozof ani bir duygu patlaması yaşamıştı.
Yine de gerçekçiydi ve içindeki şüphe tohumunun büyüdüğünü biliyordu.
Belki bir gün tüm ahlaki değerlerini yok edecek kadar büyüyecekti.
Tom durdu.
Bir yazar olarak kariyerini düşününce şimdiden titremeye başlamıştı.
Bunun büyük bir risk olduğuna karar vermesi uzun sürmedi.
Grace kasabalı için olduğu kadar onun için de tehlikeliydi.
Tom bundan hoşlanmadı.
Bunu önlemek için harekete geçecek kadar cesur bir erkekti.
Tom gelecekteki mesleği konusunda pratik düşünecek kadar becerikli biriydi.
Hayatında samimiyete ve ideallere yeterince yer ayırmıştı.
Tabi bunu duygusallığa kapılmadan yapmıştı.
Gelecekte Tom ya da okuyucular için önemli olabilecek bir roman parçasını atmak...
...o an için aptalca bir hareket gibi görünmüyordu.
Yine de zayıf bir anında bunun aptallık olduğunu itiraf edebilirdi.
O geceki buluşmadan önce Tom o küçük çekmeceyi açtı.
Ve onun hala orada olduğunu gördü.
Arabadaki Gansterin verdiği kart.
Ertesi gün güneş sonbaharın oyunlar oynadığı gökyüzünde parıldıyordu.
Uzun zamandır kar yağmıyordu.
Uzun zamandır ilk kez bataklıktan gelen sürücünün sesini duydu.
Kar yığınlarını yolun kenarına atmak için tüm gücüyle çalışıyordu.
Grace bilinçsiz bir uykunun ardından gözlerini açtı. Şaşkındı.
Duvar çatlaklarının arasından sızan ışığa bakılırsa neredeyse öğlen olmalıydı.
Jack McKay buna Dogville'de gri saatler derdi.
Aklına pek çok fikir gelen Grace içlerinden çok azını işe yarar buldu.
Ama neden hiç kimse onu kaldırmamıştı?
Kimse öfkeyle kapısını açmamıştı.
Ne bir çocuk yatağına çamur atmış ne de camlarından biri kırılmıştı.
Şimdi hatırlıyordu.
Önceki günkü toplantıyı şimdi hatırlıyordu.
Toplantıda alınan kararlar neden uygulanmamıştı? Neden öldürülmemişti?
Dogville'de sıra dışı bir sessizlik hüküm sürüyordu.
Belki de işler yoluna girmeye başlamıştı.
- Günaydın Bayan Henson. - Oh.. Günaydın mı?
Daha erken kalkmalıydım. Uyuya kalmışım.
Oh, önemli değil. Liz bu sabah bütün işleri bitirdi.
Sana bazen izin vermenin iyi olacağını düşündük.
Dün çok iyi bir konuşma yaptın.
Bu bizleri biraz düşünmeye sevk etti.
- Merhaba Liz. - Merhaba Grace.
Uyuya kalmışım.
- Günaydın Bayan Grace? - Günaydın.
- Bu sabah nasılsın? - Uyuya kalmışım.
Oh sorun değil.
Tom. Sanırım bu Grace.
Merhaba Grace. İki saniye... İyi haber.
Dün hece toplantıya gittim.
Bu kadar kolay pes etmelerine izin veremezdim.
Ama oradaki hava değişmeseydi işim biterdi.
Kazandığımızı söyleyemem ama sanırım artık iyi şeyler olabilir.
- Çok iyi bir şey. - Neden geri gelip bana söylemedin?
Geldim ama uyuyordun.
Ve uykuya ihtiyacın var gibiydi.
Ben de sana biraz izin verilmesi gerektiğini söyledim.
Bir kişi bile buna itiraz etmedi.
Bu harika.
Harika olduğunu biliyorum.
Bu kasaba halkı beni her zaman şaşırtıyor.
Teorilerimle çatışsa bile gerçek bu.
O tür şeyler yapmaktan ne kadar nefret ettiğimi bilirsin.
Dün gece buraya geldiğimde seni bir melek gibi uyurken görünce...
...aniden bana esin kaynağı oldun. Hikayemin ilk bölümünü yazdım.
Küçük bir kasabayla ilgili bir hikaye.
Nereden esinlendiğimi tahmin et.
Ama kasabaya şimdilik bir isim vermedim.
Hayır. Evrensel bir ismi olmalı. Pek çok yazar bu hatayı yapar.
Sana okumamı ister misin?
İçinde aşk varsa evet.
Hayır desem bana kızar mıydın?
- Hayır. - Sadece kendimden söz ettiğimi söylesem?
Hayır.
İki insan birbirlerine olan sevgilerinden şüphe ediyorsa bu onları sadece incitir.
Başka zaman okuyabilirsin.
Bir yere otur ve dağlara göz gezdir.
Romanımdaki kız bunu yapıyor.
- Sonra görüşürüz. - Sonra görüşürüz.İyi haber.
Grace, korkmaktansa umut etmenin daha iyi olacağına karar verdi.
Ve tüm gününü planladı. Giysilerini yıkayıp biraz yalnız kalacaktı.
Tom'un romanındaki karakterlerin hiçbirinin bunu yapmadığına emindi.
Sanki Dogville bekliyor gibiydi.
Rüzgar bile kesilmişti. Kasabayı sakin bir şekilde terk etmişti.
Sanki biri kasabanın önüne dev bir peynir tabağı koymuş gibiydi.
Böylece siz ziyaretçileri beklerken sessiz bir ortam yaratılmıştı.
Grace yeniden işine döneli iki gün olmasına rağmen sessizlik sürüyordu.
Aslında beşinci günün ardından yerini tuhaf bir havaya bırakmıştı.
Aniden kasaba halkı sokaklara dökülmüştü.
Birbirlerine telefonun çalışıp çalışmadığını soruyorlardı.
Ben'in kamyonetiyle birlikte Georgetown yolundan döndüğü söyleniyordu.
Dev bir ağacın yolu tıkadığı söyleniyordu.
Endişeli değildiler.
Endişe doğru sözcük değildi. Ve sonra Tom arabaları işaret etti.
Tom'un dürbünü vardı. Ama çıplak gözle de görebilirdiniz.
En azından sekiz araç olmalı.
Yolun tıkalı olduğunu sanıyordum.
Ağaç devrilmeden önce geçmiş olmalılar.
June yatakta. Çarşafların değişmesi lazım. Birazdan gelirim.
Merhaba June.
Grace yatağı daha yeni temizlemişken June yine aynı şeyi yapmıştı.
Böyle anlarda zamanını boşa harcadığını hissediyordu.
Düşünmeden şu sözcükleri söyledi.
Burada kimse uyumayacak.
Bu sözcükleri yükses sesle söylememişti.
Ama yine de bir duyan olmuştur diye korkuyla irkilmişti.
Bu uğursuz sözcükler nereden çıkmıştı?
Grace işten eve dönerken karanlık çökmek üzereydi.
Alanda toplanıp vadiye bakan insanlar başka bir şey görmekten umudu kesmişlerdi.
Şimdi ışıklar kararmıştı.
Hayal kırıklığı içinde Elm Street'i terk etmişlerdi.
- Tom? - Merhaba Grace.
Birkaç araba vardı. Ama çok karanlık, Artık bir şey göremiyoruz.
Aydınlıkken de çok şey göremedik.
Biliyorum. Ben de kitabımla meşguldüm.
Sana bir şey sorabilir miyim?
Evet. Ne istersen.
Onu atmadın öyle değil mi?
Sana o gece verdiği kartı atmadın.
O adamın ne kadar tehlikeli olduğunu söylemiştim. Bu aptallık.
Aptallık ya da değil. Tom o gecenin ardından onlarla konuşmuştu.
Bu arabalar bir işaretse, Tom'un çağrısına beş gün öncesinden yanıt gelmişti.
Çağrıya cevap verense Tom'un çekmecesinde duran kartın sahibiydi.
En azından şimdilik öyle görünüyordu.
Ve Grace artık onların hayatından çıkacaktı.
Kasaba halkının onu bir yere kilitlemesi gerçekten iyi olabilirdi.
Jason anahtarla geldiğinde Grace yatağında yatıyordu.
Grace kapının kilitlendiğini duydu.
Ama o sırada kafasında binbir türlü düşünce vardı. Yoksa tepkisiz kalmazdı.
Biraz sonra arka arkaya yaklaşan arabaların sesi duyuldu.
Sesleri orman tarafından geliyordu.
Çok hızlı hareket ediyorlardı.
Tom harekete geçmek için uygun zamanı bekliyordu.
Dogville kötü bir yerde olabilirdi ama halkı yine de konukseverdi.
Hoş geldiniz beyler.
Kasaba tüm imkanlarını seferber etmişti.
Size daha büyük bir anahtar vermeliydim ama sadece bu kaldı.
- Kız nerede? - Güvenli bir yerde.
Kız nerede?
Tamam. Madem bu kadar merak ediyorsunuz...
Yeni mallar geldi.
Bu ülkede suç oranı gerçekten söylendiği gibi artıyor mu?
Belki insanlar başarıları olanları kıskandıkları için suç işliyorlardır.
Bu konuda sen ne düşünüyorsun?
Kapıya bakacağım. Affedersiniz.
Fransızların dediği gibi.
Bu da ne?
Bunu kim yaptı?
Ellerini kaldır. , Ellerini kaldır.
Zincire bağlandığında kendimizi güvende hissediyoruz.
Hiçbirimiz insanlara yardım ettiği için para kabul etmez.
Yani kendini bu şekilde daha iyi hissetmeyeceksen.
- Ciddi misin? - Kesinlikle.
Grace arabalar konusunda uzman değildi. Yine de kanyon yolundan gelen...
...aracın sesini fark etmekte gecikmemişti.
Grace'in hatırladığı kadarıyla efsanevi Cadillac serisinin 355 C modeliydi.
Çok sıra dışı bir sesi vardı.
Uzaktan duyan silah sesi sanabilirdi.
lütfen...
Bize ateş etmeden önce bunu bir daha düşünmelisin.
Bu yeni.
Bu zayıflık olarak yorumlanabilir baba. Seni hayal kırıklığına uğrattım.
Hiç kimseyi vurmayacağım.
Bana daha önce ateş etmiştim.
Evet. Buna pişmanım.
Kaçmıştın.
Ama sana ateş etmenin hiçbir faydası olmadı.
Elbette olmadı. Ama fazla inatçiydın.
Beni öldürmek istemiyorsan neden geldin?
Son sohbetimizde benden hoşlanmadığını söylemiştin.
Kaçıp gittiğin için işimiz yarım kalmıştı. Son sohbetimizde benden hoşlanmadığını söylemiştin.
Kaçıp gittiğin için işimiz yarım kalmıştı.
Sende hoşuma gitmeyen şeyin ne olduğunu söylemene izin vermeliydim.
Sanırım bu kibarca yapacağımız bir sohbet olurdu.
Bu yüzden mi ortaya çıktın?
Bir de bana inatçı diyorsun.
Beni geri dönmeye zorlamak için buraya olmadığına emin misin?
Seni zorlamanın işe yarayacağını düşünsem yapardım. Ama bu hiç olmayacak.
Eve dönüp yeniden benim kızım olmanı çok isterim.
Gerekirse gücümü ve sorumluluğumu seninle paylaşmaya bile hazırım.
Ama bu umurunda değil.
Sorun nedir?
Sorun benden hoşlanmaman mı?
Beni kışkırtmak için kullandığın bir sözcük vardı.
Bana kibirli derdin.
Sanki beni Tanrı böyle yaratmış gibi konuşurdun.
Sende gerçekten hoşlanmadığım şey bu.
Sendeki bu kibirden hoşlanmıyorum.
Buraya bunu söylemeye mi geldin?
Bu konuda karar verecek kişi ben değilim, sensin.
Onlara karşı sempatin olduğunu biliyorum.
Sorunlu bir çocukluk ve intihara teşebbüs.
Beni suçlayabileceğin tek şey şartlar.
Tecavüzcüler ve katiller sana göre kurban olabilir.
Ama ben onlara köpek diyorum.
Kendi kusmuklarını yemelerine engel olan tek şey boyunlarındaki kayışlar.
Ama köpekler efendilerine itaat eder.
Neden onları unutmuyoruz?
Köpeklere pek çok faydalı şey öğretilebilir.
Ama onları bağışlarsak her seferinde kendi doğalarına dönerler.
Onları affettiğim için mi kibirliyim?
Tanrım...
Bunu söylediğinde ne kadar küçüldüğünü görmüyor musun?
Herkesin sözünü dinleyip her şeye inanıyor gibisin.
Ahlaki standartların oldukça yüksek.
Bundan daha kibirli bir şey düşünemem.
Diğerlerinin kusurlarını bağışlamalısın çocuğum.
Bunun için kendine izin vermelisin.
Neden merhametli olayım? Neden?
Hayır. Merhametli olman gerektiğinde merhametli olmalısın.
ama kendi standardını sürdürmelisin. Onlara bunu borçlusun.
Bunun için bir cezayı hak ediyorsun.
Onlar insan.
Hayır. Her insan yaptıklarından sorumlu değil midir?
Elbette sorumludur. Ama onlara şans bile vermiyorsun.
Ve bu büyük kibir.
Seni seviyorum. Seni ölümüne seviyorum.
Ama bugüne dek gördüğüm en kibirli insansın.
Bir de bana kibirli diyorsun.
Söyleyecek başka lafım yok.
Sen kibirlisin. Ben kibirliyim. Sen söyledin. Şimdi gidebilirsin.
Kızımı almadan mı?
- Kızımı almadan mı dedim? - Evet!
- Evet? - Evet
Sen karar ver Grace. Burada sorun çıkardığını söylüyorlar.
Evet dönmekten daha çok sorun.
Bunu düşünmen için sana biraz zaman vereceğim.
- Belki fikrini değiştirirsin. - Değiştirmem.
Dinle aşkım. Güç o kadar kötü değildir.
Bunu kendi çıkarın için kullanmanın bir yolunu bulacağına eminim.
Biraz dolaş ve bunu düşün.
Bu insanlar bu koşullar altında ellerinden geleni yapıyorlar.
Sen öyle diyorsan Grace.
Ama onların ellerinden geleni yapmaları yeterli mi?
Seni seviyorlar mı?
Grace bunu uzun zamandır düşünüyor.
Gansgterler geldiğinde vurulmamış olsaydı durum değişirdi.
Babasının geri çevirdiği teklifiyle yüzleşebilirdi.
O zaman şu an yaptığı gibi dolaşıp düşünmesine gerek kalmazdı.
Ona ne cevap vereceğini düşünmesi gerekmezdi.
Eve döndüğünde oradakilerle buradakiler arasındaki farkı bilirdi.
Beklediği şeyleri bulamadı.
Grace karanlık çökerken asma bahçelerini seyrediyordu.
Onlara kötü davranmadığını bilmek güzel olurdu.
Orada olacaklardı. Her zamanki gibi yine bahar ve yaz gelecekti.
Pasta yapmak için yine lezzetli çilekler toplayacaklardı.
Özellikle tarçınlı kek için.
Grace korku dolu gözlerle etrafına bakındı.
Bu korkunun bir parçası olduğu için kendinden utanıyordu.
Onlardan nasıl olur da nefret edebilirdi?
Büyük olasılıkla bu tür şeyleri daha önce yapmamışlardı.
O evlerden birinde yaşasaydı...
...onları kendi doğal mekanlarında değerlendirebilirdi.
O da Chuck,Vera,Ben ve Bayan Henson gibi yapmıştı.
Tüm bu insanlar kendi evlerinde mi?
Grace durdu.
O sırada gökyüzündeki bulutlar kısa bir süre için ay ışığının...
Dogville üstüne vurmasına izin vermişti
Sanki bir azizenin merhamet dağıtan ışığı gibiydi.
Sonunda karanlık yine kasabanın üstüne çöreklendi.
Artık asma bahçelerindeki üzüm tanecikleri görünmüyordu.
Şu an görünen tek şey koyu gölgelerdi.
Ay ışığı yeniden bulutları delip evlerin üstünde dolaşmaya başladı.
Aniden sorularının cevabını bulmuştu.
Onlar gibi davransaydı yaptıklarının bir tekini bile savunamazdı.
O zaman onları da bu kadar ağır lanetleyemezdi.
Sonunda hüznü ve acısı olması gereken yere yerleşmişti.
Hayır, yaptıkları yeterli değildi.
Sanki doğruları yerli yerine koymak birinin görevi gibiydi.
Diğer kasabaların, diğer insanların iyiliği için.
En azından Grace'in iyiliği için.
Geri dönüp yeniden senin kızın olursam...
...bana sözünü ettiğin o güç verilecek mi?
- Şimdi mi? - Hemen!
Neden olmasın?
Öyleyse bende sorumluluk sahibi olacağım.
Problemi çözmenin bir parçası olacağım.
Dogville gibi bir problemi.
Bir köpeğe ateş edip onu bir duvara çivileyerek başlayabiliriz.
Örneğin şu lambanın altı olabilir.
Bu kasabalıyı korkutur ama burayı daha iyi bir yer yapmaz.
Aynı şey bir daha olabilir.
Biri yine aynı şeyi yapmaya kalkabilir.
Bu yüzden sakıncası yoksa bu gücü kullanmak istiyorum.
Bu dünyayı biraz daha yaşanır yapmak istiyorum.
Bu lanet olası çocuk susmayacak. Sizinle konuşmak istiyor.
Ona şimdi ateş edebilir miyiz?
Bırak onunla konuşayım.
Ne var?
Bir erkek şimdi korkmakla suçlanamaz değil mi?
- Hayır, bu doğru. - Hayır.
Korkuyorum Grace.
Sana alıştım. Üzgünüm.
Ben aptalım. Bazen kibirli olduğum bile söylenebilir.
Öylesin Tom.
İnsanları kullanmak çekici olmasa da, sanırım seninle aynı fikirdeyim.
Bu özel betimleme tüm beklentilerimi yıktı.
Daha fazla insan olmaktan söz ediyor.
Acı verici ama bu konuda da benimle aynı fikirde olmalısın değil mi?
Şimdi değil Tom. Şimdi değil.
Bu dünya bu kasaba olmadan daha iyi olacak.
Onlara ateş edin ve kasabayı yakın.
Ne? Başka bir şey canım?
Çocuklu aileler var.
Önce çocukları öldürün. Anneler seyretsin.
Göz yaşlarını tutabilirse duracağını söyle.
Bunu ona borçluyum.
Korkarım çok çabuk ağlıyor.
Seni buradan çıkarsak iyi olur.
Korkarım şimdiden çok şey öğrendin.
Üşüdün mü canım? Üstüne bir şey ister misin?
Ben iyiyim.
Perdeler açık kalsın mı? Onlara ihtiyacın kalmadı.
Ne dersin?
Bence onları açmalıyız. Sanırım uygun.
Aferin Grace!
Bingo!
Senin betimlemenin benimkinden iyi olduğunu söylemeliyim.
Korkutucu ama berrak.
Yazımda bunu esin kaynağı olarak kullanabilir miyim dersin?
Hoşça kal Tom.
- Kendin için bir şeyler yapmalısın. - Gerçekten...
Eve dönerken bana açıklaman gerekecek.
Aniden bir gürültü duyuldu.
Baharda yağmurlu bir gecede duyulan gürültüler kadar güçlüydü.
Hızla tutuşup yanan ahşap binalardan çıkan sesler gibiydi.
Yeniden duyuldu. Bunu herkes duydu.
İlk Grace fark etti.
Bu Moses,
Bu Moses dedi ve arabadan indi.
Köpekle arasındaki mesafeyi kapadı. Binaların çoğu yanmıştı.
Elm Street'ten geriye bir şey kalmamıştı.
Sokağın kendisi bile yoktu.
Bu Moses'dı.
Hayatta kalması şaşırtıcıydı. Bu bir mucize
Hayır, onu brakın.
Alevleri Georgetown'dan fark etmiş olmalılar.
Biri gelip onu bulacaktır.
Kemiğini aldığım için sadece biraz kızgın.
Grace mi Dogville'i terk etmişti yoksa Dogville mi onu?
Böyle bir sorunun doğada birkaç cevabı olabilirdi.
Tek cevabını bulmak bile yeterli olabilirdi.
Ama bu cevabı bulmaya kimsenin niyeti yoktu.